Het Corona-virus heeft de wereld in zijn greep en we doen er alles aan om het onder controle te krijgen. Alle vaststaande conventies gooien we overboord, alle gebruiken passen we aan. Het gaat immers om het meest belangrijke: onze gezondheid, ons voortbestaan!

 

Dit onderwerp leent zich voor een dik boek, maar deze blog is eigenlijk alleen geschikt voor korte berichten. Dus ik beperk mij tot wat korte opmerkingen en zal zeker niet compleet zijn.

 

 

  1. Het blijkt dat er ‘cruciale beroepen’ zijn en ‘niet-cruciale beroepen’. We applaudisseren voor de medewerkers in deze beroepen, die Nederland draaiend houden. Dit zijn de (zware) beroepen waar we niet zonder kunnen en die we (in veel gevallen) het slechtst betalen. Ik ben benieuwd of we na evaluatie van de crisis bereid zijn om een hogere beloning te betalen (of beter gezegd: of wij meer belasting willen betalen).
  2. En dan hebben we de ‘niet-cruciale beroepen’. Die zijn te verdelen in beroepen waar we toch niet helemaal zonder kunnen en beroepen waarvan nu blijkt dat we best zonder kunnen. Pieter Derks heeft er in een column een mooie reflectie over gegeven. Het blijkt deze dagen dat we best zonder een aantal beroepen kunnen omdat ze kennelijk niets toevoegen. We kunnen best afscheid nemen van de onnodige managers (en misschien wel directeuren), want het échte werk gebeurt op de werkvloer. Het blijkt dat de zelfredzaamheid van medewerkers groot is. Er staan medewerkers op met nieuwe initiatieven. Daar is helemaal geen manager voor nodig. Ik ben benieuwd welke organisaties hun structuren gaan veranderen na de crisis.
  3. Waar is die werkvloer? Hoewel er genoeg mensen zijn die in Nederland op de werkvloer staan (kijk naar de telers, winkelmedewerkers, chauffeurs, montage- en fabrieksmedewerkers, bouwvakkers, en noem maar op) hebben we door de jaren heen veel van onze werkvloer naar goedkope lonen landen verplaatst. En nu de grenzen dicht zijn merken we dat dit toch wel enige risico’s met zich meebrengt. Veel productieprocessen zijn tot stilstand gekomen om dat er geen onderdelen meer uit deze landen worden aangevoerd en we hier geen voorraden meer hebben (just-in-time). Ik ben benieuwd of er een discussie op gang komt of we niet beter weer in eigen land kunnen gaan produceren en dat we daarvoor bereid zijn meer te betalen.
  4. En nu we het toch over afhankelijkheid hebben, het is pijnlijk zichtbaar en voelbaar geworden hoe afhankelijk wij zijn van de import uit het buitenland. Veel van onze producten komen uit het (goedkope) buitenland. Er wordt van alles ingevlogen op Schiphol en ingevaren in de Rotterdamse en Amsterdamse haven met de nodige belasting van het milieu. We eten producten die volgens de seizoenen niet verkrijgbaar zouden moeten zijn. Ik ben benieuwd hoeveel mensen na de crisis zich meer gaan richten op het kopen van lokaal voedsel en lokaal geproduceerde producten en bereid zijn daarvoor meer te betalen.
  5. En nog iets waar we pijnlijk afhankelijk van zijn, de farmaceutische industrie. Die hadden we ook in Nederland, maar dat is inmiddels verkocht aan buitenlandse partijen. We zijn in het kleine Nederland afhankelijk van de grillen van buitenlandse partijen, inclusief hun prijsstellingen. En dan is er ook nog een president in de VS die mogelijk beademingsapparatuur van Philips wilde vasthouden voor eigen gebruik. Lilian Marijnissen wil na de crisis een debat over de farmaceutische industrie en over medicijnen en of wij in dit niet in Nederland moeten regelen. En dat we nu pas grootschalig kunnen testen is het gevolg van tot nu toe te weinig testmiddelen. Ik ben benieuwd hoeveel mensen bereid zijn na de crisis een hogere zorgpremie te betalen om een kleinschalige Nederlandse farmaceutische industrie te herstellen.
  6. We zien allerlei initiatieven en innovaties die we niet voor mogelijk gehouden hebben. In tijden van crisis worden we inventief. Wie had gedacht dat snorkelbrillen omgebouwd konden worden voor het beademen van patiënten. Er worden geen marketingplannen meer geschreven, er worden geen uitgebreide business cases meer geschreven: er wordt aangepakt. En daarna gaan we pas kijken of er ook wat te verdienen valt. Er worden grote financiële risico’s genomen. Het ondernemersklimaat wordt niet langer bepaald door economie maar door durf en de wil iets op te lossen. Ik ben benieuwd of we dat elan kunnen vasthouden na de crisis.
  7. We buitelen over de nieuwe apps om crowdcontrol te doen of om Corona-patiënten te kunnen tracen en te kijken met wie zij in contact zijn geweest. Tot voor kort waren we bang voor Big Brother, nu omarmen we hem. We laten al onze verworven vrijheden los omwille van onze gezondheid. Het levert prachtige oplossingen op, maar de vraag is of deze nieuwe technologie straks weer verdwijnt om onze vrijheden terug te geven. Ik heb daar zo mijn twijfels over. En zeker in landen waar regimes graag controle hebben over de eigen bevolking is men zeer blij met deze ontwikkelingen. Daar zal in het vrije westen niet zo snel misbruik van worden gemaakt door de diverse regeringen. Hoewel, er zijn genoeg mensenrechtenactivisten en deskundigen in de ethiek die daar hun twijfels over hebben, zeker in bepaalde landen. En we zouden dit jaar 75 jaar vrijheid vieren na de 2e  Wereldoorlog. Ik bedoel maar. Ik ben benieuwd hoe belangrijk het vinden om onze mensenrechten ook in het vrije westen weer in eigen hand te nemen en of we beperkingen weten te bewerkstelligen waar het gaat tracking and tracing.
  8. We blijven meer thuis, we reizen niet meer over de wereld. Het verbruik van fossiele brandstoffen neemt af, de CO2 uitstoot vermindert, het stikstofprobleem vermindert. Je zou haast zeggen dat de Corona-crisis een zegen is voor de aarde. Ik ben benieuwd of de Corona-crisis in ons iets losmaakt dat we zuinig moeten zijn met het ruimteschip Aarde.

 

Is het toch nog een lang verhaal geworden.

 

Marcel Ederveen

Senior Consultant

MEcom Consulting

 

Niets zal meer hetzelfde zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *